به گزارش شهرآرانیوز، مشهد امشب حالوهوای متفاوتی دارد. با غروب خورشید، مسیرهای منتهی به حرم مطهر رضوی آرامآرام از هیاهوی امروز عزاداران فاصله گرفتهاند و به غمخانه حضرت شمسالشموس تبدیل شدهاند. در این لحظات، نهفقط آسمان که زمین هم در مشهدالرضا(ع) سیاهپوش است؛ در سوگ شهادت حضرت غریبالغربا که محبوبترین آشنای مردم ایران است و گنبد منورش از هر سو شمع فروزانی است برای دل میلیونها پروانه عاشق تا دور او بگردند و رستگار شوند. امشب، شب شهادت امام رضا(ع) است؛ سلطان توس، ولینعمت ایران.
نهفقط روزهای اخیر، مشهدالرضا(ع) ماههاست برای میزبانی از زائران دهه آخر صفر ۱۴۰۵ آماده میشود. با تجربهای عظیم در میزبانی و مهماننوازی که در تاروپود مشهدیها سرشته است. فقط در شش ماه اخیر، در نوروز به روی مهمانان امام هشتم(ع) آغوش گشودیم، در نیمه شعبان به استقبال زائران حضرت رضا(ع) شتافتیم، در تشییع قائد شهید امت میلیونها ایرانی و غیرایرانی را بر سفره اطعام نشاندیم، در راهپیمایی جاماندگان اربعین مانور خدمت برپا کردیم و حالا در موسم دهه آخر صفر، دوباره تمام شهر را برای میزبانی از زائران امام رئوف (ع) به خط کردهایم.
همهچیز مهیا شده است؛ مهمانان پیاده شهرمان از گرد راه رسیدهاند، موکبهای پذیرایی در ادای حق مجاورت سر از پا نمیشناسند و زائران در زیرساختهای گسترده اسکان مستقر شدهاند. حالا وقت عزاداری است؛ وقت سیاهپوشیدن، در سوگ شهادت غریبالغربا گریستن و با ندای «یارضا (ع)» بر سر و سینه کوبیدن.
فرقی نمیکند از طبرسی، شیرازی، نواب صفوی یا امام رضا(ع)؛ با هر گام که به سمت حرم مطهر رضوی نزدیکتر شوید، سینهها را فشردهتر و چشمها را اشکبارتر خواهید یافت. موکبها بیوقفه درحال پذیرایی، توزیع چای و شربت و اطعام با غذای سرد و گرم هستند. هر دسته عزاداری که نگذشته، دسته بعدی از راه میرسد؛ از جایجای ایران اسلامی، یکی آذری میخواند، یکی یزدی سینه میزند و عَلَم دیگری نشان از زائران خطه سرسبز شمال دارد. در این میان، گل سرسبد زائران نیز هموطنان جنوبی هستند؛ آنها که حتی جنگ ناجوانمردانه هم نتوانست مانع از دلدادگیشان به امام مهربانیها شود و به هر طریق، خود را به این قطعه از بهشت رساندهاند.
امشب در شب شهادت امام هشتم(ع)، قلب ایران در مشهدالرضا(ع) میتپد؛ جایی که دلهای بیشماری از گوشهوکنار ایران و جهان، خود را به آستان خورشید رساندهاند تا در شب غربت غریبالغربا(ع)، همنوا با مرثیهخوانان بر سر و سینه بزنند و در سوگ امام مهربانی اشک بریزند.